De bus begint aan de lange klim naar Kodaikanal, dat op 2300 meter hoogte ligt. Het is in Kodaikanal een stuk kouder dan beneden in het dal. Overdag wordt het 21-25 °C, en 's nachts koelt het af tot 8 tot 15 graden.
Na in het hotel te zijn ingecheckt ga ik eerst een mini pizza eten bij de bakker vlak naast het hotel. Daarna huur ik een fiets om de omgeving te verkennen. Bij de eerste afdaling (het is nogal heuvelig) blijkt dat de remmen het niet goed doen. Ik rijd bijna twee mensen van de sokken die plotsklaps zonder te kijken oversteken. De fietsverhuurder weet het euvel te herstellen, waarna ik een rondje rond het meer kan maken. Halverwege merk ik dat het inderdaad kouder begint te worden. Alleen een shirtje is niet warm genoeg.
De volgende dag zijn er twee optionele wandelingen, één van 5 uur waarbij je twee uur bergafwaarts gaat gevolgd door twee uur bergopwaarts, en een wandeling van 9 uur, naar een oud dorpje dat volledig geïsoleerd van alle moderne transportmiddelen ligt. Ik besluit om op eigen houtje wat rond te wandelen. Buiten de stadskern ligt een kerkje en de mariaman tempel. Dat wordt de richting waarin ik ga lopen. Al spoedig ga ik bergafwaarts waarbij ik een prachtig uitzicht heb op de huizen die tegen de hellingen zijn gebouwd. Het kerkje heb ik snel gevonden want het steekt duidelijk af tegen de omgeving. De weg erheen is heerlijk rustig, hier komt bijna geen verkeer. Ik word vrolijk gegroet door groepen schoolkinderen in uniform. Ze willen mijn naam weten en waar ik vandaan kom.
Het kerkje is simpel en van binnen versierd met kerstslingers. Op zich niet vreemd want het is net kerstmis geweest. Een moskee ligt broederlijk naast de kerk.
De mariaman tempel kan ik niet vinden. Er zijn aanzienlijk meer wegen dan op mijn simpel kaartje staan aangegeven. Op een gegeven moment heb wel een idee heb in welke richting ik moet, doch die richting zal mij nog verder het dal in voeren. Ik besluit het op te geven, immers what goes down must go up, of zoiets. Ik zal niet de eerste zijn die na een lange afdaling tot de conclusie komt dat de weg omhoog zwaarder is dan gedacht.
Vrouwen staan de was te doen, en aan de lijn hangen lange rijen wasgoed. Het schijnt de was van de 'laundry service' van hotels te zijn. Voor haar woning staat een oud vrouwtje te strijken met een strijkijzer op kooltjes.
De weg omhoog blijkt inderdaad zwaarder dan gedacht. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden en ik heb binnen een uur een literfles water er doorheen gejaagd. Ik neem een voorbeeld aan de lokale bevolking die regelmatig een rustpauze nemen. Als ik weer wat meer in de bewoonde wereld kom zie ik een minibusje staan die als taxi dienst doet. Voor 60 Rs (ca 1 euro) brengt hij me weer helemaal naar de top, waar ons hotel is.
Ik kan nu aan de afdaling in een andere richting beginnen. Eerst maar eens bij het meertje kijken. Vanuit mijn ooghoek zie ik opeens een ijsvogeltje zitten, vlakbij op een elektriciteitsdraad. Een veelkleurig vogeltje dat hoge eisen stelt aan de kwaliteit van zijn leefomgeving. Als ik mijn fototoestel heb gepakt fladdert hij weg om (gelukkig) een klein eindje verder neer te strijken.
Hierna is het al weer bijna tijd voor een rondritje langs een aantal mooie uitzichtpunten, zoals green valley view (voorheen suicide point), the pillars rock en coaker's walk.
Coaker's walk is een mooie wandeling. Rozario, onze gids, brengt ons een stukje en stuurt ons in de goede richting. Als we van het uitzicht genieten worden we aangesproken door een Indiase man, of zijn zoon met ons op de foto mag. Dat vinden wij best. Daar komt zijn vrouw hard aangelopen; zij wil ook. Ze geeft me een arm en gedrieën komen we op de foto. Dit is een fenomeen dat ik nog vaker zal tegenkomen: Mensen die met die rare blanken op de foto willen.
Als we doorlopen komen we bij de uitgang. Nu slaat de twijfel toe: Zou Rozario nu halverwege wachten, of teruglopen naar het begin. In het eerste geval moeten we dezelfde route teruglopen, anders kunnen we er hier uit en rechtstreeks naar het busje lopen. We besluiten te gokken op de tweede optie. Dat dit de foute is blijkt als we bij het busje aankomen: Geen Rozario. Die wacht natuurlijk halverwege. Geen nood: De chauffeur zal hem gaan halen.
Terwijl we wachten haal ik een soort herdershond aan die toebehoort aan een van de standhouders. Als ik de hond weet uit te dagen tot een robbertje stoeien, waarbij hij zachtjes in mijn handen mag bijten, terwijl ik hem in zijn snoet en poten knijp komen er allemaal Indiërs omheen staan kijken.Volgens mij zien ze niet vaak dat iemand zo'n duw en trekspelletje met een hond speelt.
Daar komt Rozario uit de richting van de uitgang aangelopen. Geweldig, alleen nu is de chauffeur nog weg, op zoek naar Rozario. Als de chauffeur uiteindelijk ook terug is kunnen we verder.
Terug bij het hotel hebben we nog één ding te doen. Saskia heeft wat kinderkleding meegebracht, dat we naar een kindertehuis gaan brengen. De kinderen zijn blij ons te zien. Ze willen ons een handje geven en onze naam weten. Jongens en meisjes slapen apart, op een overvolle slaapkamer. De stapelbedden staan stijf tegen elkaar. Toch maken ze wel een gelukkige indruk. Ze krijgen scholing, voedsel en onderdak. Als ik zie hoe ze op ons reageren heb ik wel het idee dat ze wat genegenheid tekort komen.
 |
 |
 |
 |
Bij een waterval staan vrouwen met de hand de was te doen. Een arbeidsintensief karwei, maar altijd nog beter dan bakstenen maken.
Bij de aankomst in Thekkady geeft de gids nog een kleine spicetour. We zien hoe peper, kardemom, vanille en andere kruiden verbouwd worden, maar ook kokospalmen en rubberbomen.
Thekkady is een klein dorpje met één hoofdstraat. Het heeft zijn bestaan voornamelijk te danken aan het feit dat het tegen het Periyar natuurgebied aan ligt, een bergachtig gebied met tropisch regenwoud. Vanmiddag zullen we hier een drie uur durende trekking door heen maken.
De drie uur durende trekking is wat dat betreft een stuk relaxter. Een groepje mensen dat zwijgend of zacht pratend onder leiding van een gids door de bossen trekt. Er zitten best pittige stukken in, zoals een lang stuk bergopwaarts. We hebben als het goed is geen last van bloedzuigers, al zien we bij enkele plassen er toch een paar. Een van onze groep is zelfs "gebeten" door een. Het wild blijft beperkt tot enkele apen en een grazende waterbuffel. Wel vinden we olifantenpoep en een spoor van een tijger.
Omdat het vanavond oudejaarsavond is, is er bij het hotel een speciale avond georganiseerd met lopend buffet, life muziek en dans. Erg mooi allemaal. Hier op 1000m hoogte wordt het 's avonds laat trouwens redelijk koud rond deze tijd van het jaar.
Oud en nieuw vieren gaat niet echt anders hier. Vlak voor de jaarwisseling begint iedereen te dansen. Er wordt wat knalvuurwerk afgestoken en iedereen feliciteert elkaar. Siervuurwerk wordt volgens mij alleen door ons Hollanders afgestoken. De meegebrachte sterretjes zijn een groot succes.
De avond krijgt nog een raar staartje. Als ik al naar mijn kamer ben gegaan hoor ik buiten opeens opgewonden geschreeuw, duidelijk ruzie. Ik zie jonge Indiërs met ijzeren staven lopen en schreeuwen. Het hotelpersoneel lijkt ze uit het hotel te willen houden. Even denk ik dat dit een hetze tegen ons blanken is. Misschien houden ze ons mede verantwoordelijk voor de ophanging van Sadam Hoessein een paar dagen geleden?
Later hoor ik dat het waarschijnlijk is begonnen met een opgelaaide onenigheid, waarbij een flirt tussen een meisje van onze groep en een Indiër, ons vermeende alcohol gebruik en andere misverstanden allemaal een rol hebben gespeeld. Hoe dan ook: Rozario, onze reisbegeleider heeft een steen tegen zijn hoofd gekregen, en is daarbij knock-out gegaan.
 Pondicherry |
 Cochin, Backwaters |