Shiva wordt naar het bed van zijn echtgenote Meenakshi gedragen

Madurai, 7, 8 januari

's Avonds zien we in de Meenakshi tempel een ceremonie waarbij de God Shiva met veel fanfare naar de slaapkamer van zijn echtgenote Meenakshi wordt geleid.
De volgende dag gaan we nog even terug naar deze toch wel zeer mooie tempel, of eigenlijk een heel tempelcomplex, met maar liefst 12 torens. Er zijn 4 ingangen op noord, oost, west en zuid. Alle torens zijn versierd met gekleurde beelden, duizenden in toaal. Ook zijn er twee gouden koepels met een bijzondere betekenis. Het complex is zo groot dat je eigenlijk op een hoog punt moet staan om een goed overzicht te hebben. Enkele souvenirshops hebben zo'n hoog punt, en daar wordt je heel handig op gewezen. Op zich een goede manier om het tempelcomplex te zien, al loop je natuurlijk wel het risico dat je na afloop tijdens de tocht door de winkel iets moois ziet, dat je vervolgens gaat kopen. Meenakshi tempel Detail van de tempel Detail van de tempel

's Middags gaan we met een riksja door de stad. De riksja's rijden door smalle straatjes langs enkele gespecialiseerde markten, zoals een bananenmarkt, een uienmarkt, en een potten en pannen markt. Ook brengen we een bezoek aan het Ghandi museum. Veel originele foto's en veel uitleg. Het helpt als je het verhaal van Ghandi een beetje kent.

Mamallapuram , 9-11 januari

Om 06:00 vertrekken we uit ons hotel voor de lange treinreis naar Mamallapuram. We reizen gewoon tweede klas, dus dat betekent met z'n drieën op redelijk harde banken. Ventilatoren aan het plafond en open raampjes moeten voor verkoeling zorgen. De deuren om in en uit te stappen blijven vrijwel de hele reis geopend. Mensen staan in de deuropening en hangen af en toe naar buiten om even te kijken. Toegegeven: best leuk om te doen. Op de daken mag niet meer gereisd worden sinds een aantal lijnen geëlektrificeerd zijn. Door de gangpaden lopen de hele tijd verkopers van koffie, thee en diverse etenswaren heen en weer.
Helaas is meer dan de helft van de groep ziek; misselijk en/of diarree. Het moet iets zijn vanuit het hotel van gisteren, want daar hebben de meesten gegeten. Voor een aantal (inclusief mijzelf) was het de vorige avond al begonnen, zodat die ook een onrustige nacht hebben gehad. Ik heb van de reis dan ook geen foto's of video-opnamen.
Op het station van aankomst hebben we twee minuten om alle bagage (en onszelf) de trein uit te werken. Langer stopt de trein simpelweg niet. Met enig plannen lukt dit toch vrij aardig. Met busjes worden we naar ons 'resort' gebracht. Ik gebruik de rest van de middag om even wat bij te slapen.

Alhoewel ze zeiden dat alle tempels op loopafstand liggen, lijkt het ons toch verstandiger om maar eens een fiets te huren. De 'shore tempel' is absoluut een aanrader. Gebouwd in de 7e eeuw heeft deze tempel twee schrijnen (heiligdommen). Een voor Shiva en een voor Vishnu. Helaas is het meeste beeldhouwwerk verweerd, maar er is nog te zien hoe indrukwekkend de tempel geweest moet zijn.
Detail shore tempel Shore tempel Beeld Nandi
In de tempel leven verscheidene 'eekhoorntjes' noem ik ze maar, want daar lijken ze het meest op De beestjes hebben een grote behendigheid in tegen stenen muren opklauteren ontwikkeld.

Al fietsend komen we nog langs een aantal andere tempels. Het valt op dat het gebied hier behoorlijk rotsachtig is. Sommige rotsen zijn gebruikt om ter plekke een tempel op te richten.

In een van de straatjes in Mamallapuram heeft men zich gespecialiseerd in stenen beeldbewerking. Overal zitten mannen zonder enige bescherming voor ogen of oren steen te bewerken. Dit gebeurd met hamer en beitel, maar ook met haakse slijpmachines. Aan de andere kant van de weg, voor de winkels, wordt het fijnere werk gedaan, zoals vijlen, polijsten, verven en versieringen aanbrengen. De grootte van het werk varieert van heel klein tot bijna 2 meter hoog

Wat zijn jullie van plan?Op een gegeven moment zien we al fietsend een veld vol waterbuffels. Daar willen we natuurlijk een foto van maken. Een opening in een haag cactussen biedt een prikkerige doorgang. Een van de stieren houdt ons nauwlettend in de gaten en probeert onze geur op te snuiven. Helemaal gerust zijn we er niet op maar zolang hij op respectabele afstand blijft durven we wel te blijven staan.

Bijna terug in het dorp zien we een groepje mannen enthousiast op trommels slaan. Onze nieuwsgierigheid is gewekt en we besluiten te gaan kijken. Het blijkt echter helemaal geen feestelijke aangelegenheid te zijn, doch onderdeel van een overlijdensceremonie. Op straat ligt op een tafel een oude vrouw opgebaard die vanochtend overleden is. De familie zit er rouwend omheen. We zijn echter welkom om te komen kijken.

Krishna's boterbal Arjuna's penance is een gigantisch bas-reliëf (3D beelden uitgehouwen uit de rotsen). Ook is hier Krishna's boterbal te vinden, een gigantische (bijna) ronde rots die ieder moment naar beneden lijkt te kunnen rollen.

We worden aangesproken door een jonge student die zich als onze gids opdringt. Na een rondleiding nodigt hij ons uit te komen kijken in zijn school. Hij blijkt een soort kunststudent en toont ons een aantal van zijn tekeningen. De wanden staan vol met bewerkte stenen van hem, zijn mede leerlingen en zijn leraren. Als Saskia informeert naar de prijs van een tweetal beeldjes is die zo absurd hoog dat onderhandelingen verder geen zin meer hebben. Hij neemt ons tegenbod tenminste niet in overweging. Als we besluiten weg te gaan komt hij ons achterna met kleinere bewerkte stenen. Dit zou in de orde van 50-75 Rs moeten zijn, doch als Saskia er twee uitzoekt blijken ze samen opeens 350 Rs te kosten. We beginnen het een beetje zat te worden en besluiten hem alleen nog een tip van 50 Rs voor de (ongevraagde) rondleiding te geven. Zelfs nu is hij niet tevreden en wil minstens 100 Rs. We maken hem duidelijk dat we hem hu helemaal niet meer aardig vinden en dat hij 50 Rs kan krijgen of niets. Uiteindelijk kiest hij eieren voor zijn geld en accepteert de 50 Rs.

Indiase mensen op het platteland, of in de dorpen behoren tot de meest vriendelijke mensen die ik ken, doch de verkopers in toeristische gebieden behoren tot de meest vervelende, en drammerige typen die ik ooit ben tegengekomen! Zo, dat moest ik even kwijt.

Zoeken naar slangen Een zwarte schorpioen
De volgende dag hebben we de mogelijkheid mee te gaan met een excursie 'in opbouw'. Het maakt geen deel uit van het 'vaste' shoestring programma, en we worden gevraagd na afloop een evaluatie formulier in te vullen.
Om 06:00 vertrekken we voor een schorpioenen en slangenjacht. Vlak bij leven een aantal van de weinige mensen die op slangenjacht mogen gaan. Gevangen slangen worden gemolken voor hun gif. Dit wordt gebruikt om antigif van te maken.
Men zoekt de slangen door hun holen op te graven, dus gaan ze in de weer met een soort hakmes en een breekijzer. Na enig zoek- en graafwerk heeft men een zwarte schorpioen opgegraven, gevolgd door een nest met kleintjes. Van slangen vinden we voorlopig alleen de vervelde huiden. Op een gegeven moment is het zo ver, men heeft een slang blootgelegd. De (giftige) slang doet een uitval naar zijn belager, om zich vervolgens dieper in zijn hol terug te trekken.

Ondersteund schooltje in dorpje Verbouw medicinale kruiden
Hierna brengen we een bezoek aan de ITWWS (Irula Tribal Woman's Welfare Society) Men toont ons de 'huisslang'. Hebben we toch nog een slang gezien. We krijgen een kopje masala thee (moet je van houden) . De ITWWS wil de traditionle kennis die bij de vrouwen aanwezig is zien te behouden, en gebruiken als basis voor ontwikkelingswerk.

We zien hoe medicinale kruiden verbouwd worden en brengen een bezoek aan een dorpje waarin men tracht de traditionele leefwijze in stand te houden, doch wel de leefomstandigheden te verbeteren.

Dit is alweer onze laatste dag in India. In de avond worden we naar het vliegveld gebracht. Ons vliegtuig zal om 02:00 vertrekken, en na een tussenstop in Frankfurt zullen we tegen 10:00 op schiphol arriveren. Terug in de kou van Nederland. Brrr, wel even weer wennen.

Cochin