Sumatra

Slechte wegen op sumatra
Als ik eind mei op het vliegtuig stap voor een rondreis door Sumatra , Java en Bali heb ik eerst nog een vliegreis van 12 uur voor de boeg. Een visum kan bij aankomst worden aangevraagd en kost $25. Eenmaal door de douane merken we pas goed hoe warm en klam het is.

De bus brengt ons naar Bohorok, waar het resort (een groepje vakantiehuisjes) voor de eerste nacht is gelegen. Over de afstand van 95 km doen we 3 a 4 uur. De weg is bijzonder slecht te noemen met diepe kuilen en weggespoelde gedeelten.

Aan beide zijden van de weg groeien diverse soorten kokospalmen. Sommige leveren de ons bekende kokosnoten, terwijl andere kleinere vruchten leveren waaruit kokosolie gewonnen wordt.

Ons resort ligt midden in de natuur en is alleen per loopbrug bereikbaar. Een forse onweersbui zorgt voor de nodige verkoeling.
Loopbrug naar de resorts
Orang Utan

De wandeling door het woud staat als pittig omschreven. Dat is niets teveel gezegd als blijkt dat er enkele hellingen van 35% in zitten. Gelukkig lopen er enkele helpers mee die (tegen betaling) de wandelaars met een mindere conditie omhoog en omlaag helpen. Voor mij is dat wel handig, zeg maar rustig noodzakelijk.Het pad is bezaaid met wortels van bomen, en er moeten soms behoorlijk grote stappen omhoog worden gedaan, waarbij je soms verassend weinig steunpunten hebt.

Onderweg worden orang oetans gevoerd met bananen.

Per kano over de rivier

Op de terugweg naar ons resort moeten we een rivier oversteken, waarbij handig gebruik wordt gemaakt van een soort kano aan een lang touw.

 Bohorok

We bezoeken een krokodillenfarm waar krokodillen in een meer zwemmen. Er liggen echter ook krokodillen in overvolle bakken, soms boven op elkaar gestapeld. Niet bepaald een goede manier om dit soort beesten te huisvesten.

Krokolillenvijver
Gestapelde krokodillen

Het Batak volk

Vervoer per ossenkar: Heel voordelig als je ze toch hebt.

In het authentieke Karo Batak zijn nog diverse huizen gebouwd op de traditionele wijze. De vorm van een huis is gebaseerd op de vorm van een schip. De huizen zijn gemaakt van bamboe en riet. In een dergelijk huis wonen nog steeds diverse gewinnen, want de familieband is van groot belang. Binnen is het wel enigszins benauwd, omdat er wordt gekookt. Katten liggen zich te warmen bij het vuur.

Batak huis
Huis van de koning

In het Simalungun King's palace is te zien hoe een Batak koningsfamilie leefde. De koning had diverse vrouwen die apart van de koning sliepen. Af en toe koos de koning er een uit om mee te slapen. De gebouwen rondom huisvestten bewakers of werden voor andere doeleinden gebruikt (bijvoorbeeld koken).

Kookplaats binnen
Tobameer

Het Tobameer is het grootste en diepste kratermeer van zuidoost Azië. 75.000 jaar geleden is hier een vulkaan in een gigantische explosie uitgebarsten. De as heeft zich hoog in de atmosfeer over de hele wereld verspreid, en heeft een ijstijd veroorzaakt.

Met een bootje gaan we naar het eiland Samosir dat midden in het meer ligt.

De volgende dag hebben we de keuze tussen een afdaling langs smalle zandpaadjes en een boottocht met bezoek aan een school en een vroegere executieplaats. De boottocht brengt ons naar Honeymoon Island voor een uitgebreide lunch. Onderweg zien we oudere vrouwen en mannen vissen vanuit kano's. Op deze wijze kan men tot hoge leeftijd actief blijven binnen de gemeenschap.

Dans van de huwelijksceremonie

Na de lunch bezoeken we een dansvoorstelling die wordt uitgevoerd bij een huwelijksceremonie. Het bijbehorende slachten van een kalf wordt gelukkig achterwege gelaten.

Concentratie

Speelkwartier

Voor we het schooltje bezoeken sponsoren we eerst de plaatselijke middenstand door pennen en schriften te kopen. Ik geef ze af bij de onderwijzer omdat ik absoluut niet zou weten hoe ik het over de kinderen moet verdelen. De lerares doet er niet moeilijk over en geeft ieder kind één pen of één schrift tot alles op is.

Waarschijnlijk log niet leerplichtig

De keurig geüniformeerde kinderen zingen twee liedjes, één in het Indonesisch en een in het Nederlands. Dat laatste moeten ze volledig fonetisch geleerd hebben, want Nederlands wordt hier op school niet meer onderwezen. Voor ons hadden de liedjes niet gehoeven, maar het hoort er hier kennelijk bij.

Bij de executieplaats wordt ons uitgelegd hoe de Batak vroeger misdadigers straften. Voor lichte vergrijpen werd de misdadiger onder het huis van de koning opgesloten. Op zwaardere vergrijpen stond de doodstraf. De misdadiger werd onthoofd, waarna zijn hart en lever werden fijngesneden en door de rest van de bevolking werd opgegeten. Een maankalender bepaalde de juiste datum voor de terechtstelling.

De uitgang was uiteraard via de souvenirshop. Het is in juni hier duidelijk nog het voorseizoen. Soms lijken we wel de enige toeristen.

Gevanenis onder het huis van de koning

Bukittinggi

zwavelhoudende bron

Van het Tobameer naar Bukittingi zijn twee lange reisdagen. Voor ons duurt de reis langer omdat een kleine aardbeving twee week geleden een gedeelte van de weg heeft vernield. We moeten ca 2 uur omrijden. Onderweg worden gelukkig wel de nodige stops gemaakt, bij een traditioneel Adatdorpje en een zwavelhoudende heetwaterbron.

Zwavelhoudende bron

Rijstvelden

De weg is verschrikkelijk bochtig. Bijna iedere 100 meter bevindt zich een scherpe, dan wel een haarspeldbocht. Diverse van onze groep hebben in meerdere of mindere mate last van reisziekte. Ik ben blij dat ik hier niet hoef te rijden. Regelmatig komen we auto's tegen die inhalen terwijl het eigenlijk al niet meer kan. Dit is bijna normaal hier. Men gaat gewoon allebei een beetje in de berm rijden. Ook zien we overvolle taxibusjes, waar men zelfs op de daken zit.

Er wordt overnacht in Sipirok. Op een kruidenplantage zien we hoe een afgerichte aap rijpe kokosnoten uit een boom haalt. Als beloning krijgt hij stukken kokosnoot. Toch blijven we het een beetje zielig voor de aap vinden. Eigenlijk hoort hij gewoon vrij in het woud te leven. Omdat de hele omgeving hier heuvelachtig is, wordt rijst op terrassen verbouwd.

Moet ik dat allemaal nog doen?

De opstaande randen van een terras voorkomen dat het water onmiddellijk wegloopt. Een irrigatiesysteem zorgt ervoor dat de rijstplanten vochtig blijven. Het is wel arbeidsintensief. Niet alleen worden de rijstplantjes met de hand geplant en later weer geoogst, ook de opstaande randen van de terrassen hebben constant onderhoud nodig.

Bij de evenaar krijgen we de bekende show waarbij weglopend water op het noordelijke halfrond in een draaikolk met de klok meedraait, en op het zuidelijke halfrond tegen de klok in. Als het niet had geregend had ik misschien nog wel willen aantonen dat ik het water beide zijden kan laten ronddraaien door de trechter iets schuin te houden, en het water links dan wel rechts in te trechter te gieten. Hiermee geef je het water een zetje waarvan de kracht veel groter is dan die van de aardrotatie op 50 meter van de evenaar.

De kloof bij Bukittinggi

In plaats van mee te gaan met de wandeling door de kloof bij Bukittinggi besluit ik het leuke, compacte centrum van Bukittinggi te bezoeken. Maar eerst zwaai ik met een aantal anderen de wandelaars uit vanaf een uitzichtpunt bevolkt met aapjes. Hoewel ze duidelijk voedsel van ons hopen te ontvangen zijn ze nog niet zo verpest dat ze agressief of opdringerig tegen ons zijn. We hebben hier wel een prachtig uitzicht over de Sianokkloof.

Verse vis!

De Pasar Atas is een kleurrijke markt waar fruit, kleding, juwelen en andere zaken voor de lokale bevolking wordt verkocht. Uiteraard wordt er ook verse vis en kip verkocht. Levend dus, anders is het niet vers. Op verzoek wordt een kip ter plekke even geslacht. Zo wordt vlak voor mijn ogen een kip onthoofd en verder bewerkt. Vlak bij staat een grote klokkentoren, gebouwd door de Nederlanders in 1920.

Fruit en groenten

Deegwaren en noten
 
Vers gefrituurde deegwaren

Het fort, de dierentuin en het museum hebben een soort deal gesloten waarbij je niet het ene kunt bezoeken zonder het andere. Op zich niet onoverkomelijk maar 100.000 Rp om een fototoestel mee te mogen nemen is voor Indonesische begrippen een belachelijke prijs (zonder camera is de toegangsprijs 8.000 Rp). In plaats daarvan heerlijk gegeten bij Apache café, een soort backpackers café. Het eten is wel aan de pittige kant.

Achteraf ben ik blij met mijn keuze. Van fort de Kock is alleen de watertoren nog over, en de dierentuin wordt op wikitravel.org omschreven als een zielige vertoning van depressieve orang oetans en beren met obesias.

's Avonds bij zonsondergang gaan we nogmaals terug naar het uitzichtpunt om de 'vliegende honden' (reusachtige vleermuizen) over te zien komen. Deze vliegen vanuit de kloof naar de vruchtdragende bomen in het woud. Als bijzonderheid eten we thuis bij de gids die de wandelgroep door de kloof heeft geleid. De hele familie is bezig geweest om een groot aantal lokale gerechten te maken.

De wandeling in maninjau is te zwaar voor mij, dus ga ik met de bus gelijk door naar het resort aan het maninjau meer. Genietend van het uitzicht over het meer vanaf mijn balkon breng ik de tijd door met lezen en luisteren naar muziek. Aan de overkant van het meer strijken wolken langs de bergtoppen. Morgen zullen we in Padang het vliegtuig nemen naar Java.