Spinalonga

Spinalonga is oorspronkelijk gebouwd als een vesting. Later is het in gebruik genomen als een kolonie voor leprozen. Men vreesde deze besmetteljke ziekte zo zeer dat men een ieder die de ziekte kreeg verbande naar dit eiland. De leprozen hebben hier redelijk zelfstandig kunnen wonen. Er zijn zelfs kinderen geboren. Niet ieder kind kreeg de gevreesde ziekte, waarmee aangetoond werd dat de ziekte minder besmettelijk was dan men oorspronkelijk dacht.

Het eiland Spinalonga
Aankomst op het eiland
Bij aankomst op het eiland ziet men duidelijk dat het vroeger een vesting is geweest
Spinalonga is nu een ruïne
Mooie cactussen
De leprozen waren niet geheel in staat in hun eigen behoeften te voorzien. Soms werden vaklieden van Kreta gehaald om arbeid te verrichten waartoe de leprozen zelf niet in staat waren. Bij het verlaten van het eiland werden de vaklieden op deze plaats ontsmet. Ook leveranciers en bezoekende familie moesten deze ontsmetting ondergaan.
[Edit]
Van een bezoeker van mijn website kreeg ik de volgende informatie. Alhoewel ik nog geen bevestiging heb kunnen vinden op het web, wil ik jullie het toch niet onthouden:
We hebben een rondleiding gehad van Victor Zorbas, een zeer bekende Griek die diverse onderzoeken heeft gedaan rondom het verdoezelde verhaal van Spinalonga. Deze man spreekt zestien talen en is een begrip op Kreta en daarbuiten. Hij heeft zijn verhaal, bevindingen en feiten zeer duidelijk in het Nederlands vertelt en daaruit kan ik met zekerheid zeggen dat de informatie die jij op Internet weergeeft absoluut niet waar is.
Het was namelijk zo, dat deze mensen in het geheel niet konden voorzien in hun eigen behoeften. Deze mensen leefden op straat, de ruines van de burcht, overgebleven uit de Venetiaanse tijd, waren bijna geheel afgebroken. Mensen met Lepra hebben vaak geen armen of benen meer, omdat die zijn aangetast door deze ziekte. Hoe moesten deze mensen zonder enige hulp van het vasteland deze ruines herbouwen? Zij konden immers niet lopen! Daarom leefden en sliepen zij op straat.
De kooplieden die van het vasteland weleens kwamen, verkochten hun vaak bedorven waar wat zij op het vasteland niet kwijt konden, aan de Leprozen voor ee absurd bedrag. Iedereen wist toch dat deze Leprozen een salaris kregen van de Griekse overheid dat drie keer hoger was dan van de gemiddelde Kretenzer?
Deze goederen werden door een luik aan de Leprozen gegeven, het geld werd gestoomd in een ketel, voordat de kooplui terug naar land gingen.
Bezoek hebben deze mensen absoluut nooit gekregen, zij noemden hun eiland het Alcatraz van Kreta, maar dan nog erger. Zij konden het vasteland zien vanaf het eiland en konden familie en vrienden bij wijze van spreken zien en horen feesten, varen en leven. Zelf wisten ze dat ze nooit meer voet aan land zouden zetten. Daarom noemden zij de donkere tunnel aan het begin van het eiland bij de haven de 'tunnel van Dante', de tunnel van de hel.
Omdat de Griekse overheid de waarheid wilde verdoezelen, bouwde zij in de jaren vijftig gauw huizen met elekriciteit en bouwde zij een straat waar zgn. een bakker, slager en groentenman had gezeten. Dit werd de Marktstraat genoemd, maar deze heeft nooit bestaan, aldus overlevenden van het eiland.
Victor Zorbas heeft over dit eiland twee hele mooie boeken geschreven, met als thema het Kretenze spreekwoord 'Wie betaalt de veerman?', wat een spreekwoord uit de Griekse mythologie is. Het komt erop neer dat wie nou eigenlijk wie helpt, en wordt daar het slachtoffer nou beter van of is het eigenlijk in het belang van de ander?
[/EDIT]
Wateropslag
Tijdens de regenperiode opende men luiken waardoor deze inmense waterreservoirs volliepen. Met dit water kwam men de droge perioden door.
Aan zeezijde van het eiland zijn alleen hoge vestingmuren opgetrokken. Huizen zijn aan deze zijde nooit gebouwd, omdat eventuele aanvallers hier aan land zouden kunnen komen.
Zeezijde van het eiland.