Tunesië


Alhoewel Tunesië eigenlijk op het continent Afrika ligt, valt het toch onder het midden oosten: Het is een typisch Arabisch land.

De reis van Sawadee is een niet al te zware, avontuurlijke reis. Er wordt gereisd in een kleine groep. De nadruk ligt op het laten zien van 'het andere' Tunesie. De plaatsen waar andere toeristen komen worden zoveel mogelijk gemeden. In plaats daarvan wordt er veel gewandeld in de natuur, wordt er een kamelentocht gehouden (niet zo'n lullig ritje van een uur), en zie je veel van het echte leven.
Het is een reis waarop we erg veel zien en meemaken. Halverwege de reis hebben we het gevoel dat we er al minstens een week zijn.



De route

Rechts ziet u de route die we gevolgd hebben. Sawadee heeft de route inmiddels enigzins gewijzigd.

We verlaten het kleine hotel in Djerba met Landcruisers (luxe terreinwagens), waarna we per ferry naar het vasteland oversteken. De kustlijn doet me denken aan Portugal: Mooie rode rotspartijen boven het water. Op de ferry komt ook een streekbus, waaruit het geluid van een geit lijkt op te stijgen, maar achteraf blijkt de geit zich achter de bus te bevinden.

Een van de eerste plaatsen die we aandoen is het plaatsje Medenine, hier vindt de wekelijkse markt plaats. Bedoeïen verkopen hier hun groenten en dieren en slaan nieuwe goederen in

Op de foto zie je op de achtergrond voormalige graanschuren. Deze worden nu hoofdzakelijk gebruikt door souvenier verkopers. Je kunt hier aardige aankopen doen, maar afdingen is een must . Dat zijn we hier in Nederland niet gewend, maar de vraagprijs van de verkoper is minimaal vier keer zo hoog als het bedrag waarvoor je het uiteindelijk in handen kunt krijgen.

Laat vooral niet te veel merken dat je iets erg graag wilt hebben, en begin met een veel te laag bedrag is het motto. De verkoper zal protesteren, en zeggen dat zijn inkoopsprijs nog hoger ligt. Je kunt nu proberen tot een overeenstemming te komen, maar voordat je dat doet moet je nu een bedrag in je hoofd hebben wat je maximaal wilt betalen. Geeft hij vlak voor die prijs nog niet toe, loop dan gewoon door. Als de prijs niet idioot laag is, zal hij je achterna komen met een beter bod.

Bij de souvenier verkopers is het tamelijk druk. Ik ben nog wat verder afgedwaald naar het marktgedeelte voor de tunesiërs zelf. Hier worden hoofdzakelijk gebruiksgoederen en kleding verkocht, en is het veel rustiger. Omdat hier minder toeristen komen, ademt dit ook een heel andere sfeer uit.

Hierna zijn we per landcruiser doorgereden naar Tataouine. Ook hier hebben we even rond kunnen lopen bij de plaatselijke winkels, zoals de slager

Door in dit niet-toeristische plaatsje rond te lopen krijg je een redelijk beeld van het leven in Tunesië. Je vindt mannen die fanatiek domino spelen, kraampjes met kruiden, enzovoorts. Kruiden worden veel gebruikt in de Tunesische keuken. Op een gegeven moment valt het je ook op dat overal waar je komt, je de geur van een kerrie-mengsel ruikt.

Wandelen


's Middags beginnen we onze eerste wandeltocht, naar het verlaten berber dorpje Douiret. De berbers werden gedwongen hun huizen te verlaten, omdat ze moesten integreren in de lokale bevolking. Wat overblijft zijn de ruïnes van hun huizen.

 
 
 

Het wandelen door dit bergachtige gebied is een ervaring op zich. In sommige gevallen is er een goed pad. In andere gevallen lijkt het pad wel willekeurig tussen de rotsblokken door uitgekozen. In de dalen ontstaat soms spontaan wat groen.

Star Wars

Na ca 2 uur wandelen worden we weer opgepikt door de landcruisers en brengen we een bezoek aan Ksar Hadada. Deze voormalige graanschuur is een tijdlang in gebruik geweest als hotel, maar is nu geheel vervallen.

Voor de film liefhebbers: In Ksar Hadada zijn opnamen gemaakt voor de 1e episode van de film Star Wars(The Phantom Menace).

Dag 3: Wandelen naar Ksar Halouf

Vandaag wordt de tweede wandeldag. Voor diegene die nog spierpijn hebben van gisteren bestaat er de mogelijkheid om halverwege het parcours met de landcruiser te worden afgezet, zodat alleen een eenvoudige afdaling over een redelijk begaanbaar pad hoeft te worden gemaakt. Er is overigens niemand die hier gebruik van maakt.

Omdat we een iets andere route kiezen dan vorig jaar, zijn we al binnen een uur op het 'halverwege punt', iets wat we eigenlijk pas na 1.5 uur hadden moeten bereiken. We worden daarom voor de keuze gesteld, of we vervolgen de originele route, of we maken nog een extra omweg. De gids waarschuwt ons wel dat de omweg een redelijk zware route is. De groep splitst zich in twee gedeelten. De grootste groep neemt de omweg, ik ga mee met de groep die de korte weg neemt.

Omdat we via de korte route niet verkeerd kunnen lopen, gaat ons kleine groepje zonder gids of begeleider op pad. Dit heeft in ieder geval als voordeel dat we alles op ons gemak kunnen bekijken. We krijgen de opdracht door te lopen totdat we een witte minaret tenmidden van een kleine oase zien. Dan zijn we in de buurt van Ksar Halouf

Ksar Halouf ligt bovenop de berg. We hebben nog een klim voor de boeg, doch deze is heel goed te doen, aangezien er een weg naar boven loopt. Bovenaan gekomen krijgen we brick a l'oef te eten, een geklutst ei met kruiden in een deegjasje, en dan gebakken in olie.

Rechts een korte videoclip (1:11) van een reisgenoot Huib Nijenhuis.
Als afspelen niet lukt, dan kunt U hem ook downloaden.

Ik was gewaarschuwd dat de honden in Tunesie geen genegenheid gewend zijn en zich aggressief kunnen gedragen. Het bewijs ziet u hiernaast

Zonder gekheid: Sommige Tunesiers houden zelf honden, en deze zijn meestal blij met aandacht. Pas wel op voor loslopende honden van b.v. geitenhouders. Deze worden meestal gehouden om te voorkomen dat de geiten worden opgegeten door wolven (die nog voorkomen in Tunesie). Dit zijn dus wel de honden waar u uit de buurt moet blijven. Ze zullen elke toenadering beschouwen als een aanval op de schapen die ze moeten bewaken.

We overnachten in Matmata in een ondergrondse grotwoning. Deze woningen zijn uitgegraven in de rotswanden. Vaak zijn er een aantal kamers die uitkomen op een soort binnenplaatsje. Dit binnenplaatsje is dan van boven open, alsof het een grote put is. Het is heel praktisch: het geeft schaduw, en de opstijgende lucht zuigt de hitte uit de kamers.

Dag 3: De Sahara

De volgende dag hebben we 's morgens nog even tijd om wat rond te lopen in Matmata, en te bekijken hoe de bewoners daar in putwoningen leven. Persoonlijk vond ik dit een beetje genant, omdat je toch ongewild binnendringt in hun prive leven.

's middags rijden we richting Douz, ook wel de poort naar de sahara genoemd. Hier liggen de kamelen al op ons te wachten, voor een 2-daags verblijf in de sahara


Met de landcruisers tot aan de kamelen

Eigenlijk zijn het drommedarissen, want ze hebben maar één bult. De lokale bevolking hoemt ze echter Chameau, daarom blijf ik ze ook maar kamelen noemen.
Het berijden van een kameel valt best mee. Je zit op dekens, en hebt een soort zadel voor je, waar je je aan vast kunt houden. Dat laatste is tijdens het opstaan en weer gaan knielen van de kamelen ook wel nodig.

Ik had verwacht dat de beesten behoorlijk zouden stinken, doch in de praktijk ruik je ze niet. Misschien omdat je buiten bent. De temperatuur in de sahara valt in maart nog wel mee. We zijn inmiddels al een beetje gewend aan de temperaturen en de zon, daarom kunnen zo langzamerhand er van gaan genieten. Voorzichtigheid blijft echter geboden. Vandaar dat we zeker het hoofd moeten bedekken als bescherming tegen de zon. Als je nog later gaat (in April of in Mei) dan kan het wel al behoorlijk warm worden.

Onderweg op de kamelen

Er lopen begeleiders mee met de kamelen. Dit betekent tevens dat we in een stevig wandel tempo lopen. Zelf heb ik ook even een half uurtje gelopen, doch het met een soort marstempo door het mulle zand lopen is vermoeiend, en je verbruikt ook aardig wat water. Wat dat betreft heb ik respect voor de begeleiders van de kamelen die dit tempo 2 a 3 uur volhouden.


Er is al een groep begeleiders vooruitgegaan met een ezelkar, met de tenten, dekens, voedsel en water. Als wij aankomen staan er een tweetal bedoeïnen tenten klaar. Hier kunnen wij onder overnachten, doch ze bieden weinig bescherming aangezien de laatste decimeter van onderen open is. Het waait er dus gewoon door heen. Ik besluit dan ook om mijn slaapzak een eindje verderop in het open veld uit te rollen.

De kamelen worden ontdaan van hun bagage en mogen vrij rondlopen om wat van de taaie, droge bosjes te grazen die overal groeien. Dat betekent wel dat de kamelendrijvers 's ochtends de kamelen weer moeten opzoeken.

Kamelen hebben een rangorde. De leider van de groep wordt aan een lang touw vastgebonden, want als die er vandoor gaat dan volgen de anderen hem.

Ontbijt in de sahara

De sahara zoals we ons die altijd voorstellen

Als ontbijt krijgen we brood dat ter plekke in het zand wordt gebakken.

Dit gebeurt door eerst een vuurtje te stoken, en vervolgens het deeg in het hete zand te begraven. Het deeg wordt afgedekt met zand en de nog hete as.

Tot mijn verbazing vind ik geen zand terug in het brood.

Na ontbijt begeven we ons weer richting Douz.

We brengen een bezoek aan een bedoeïden gezin wat in de buurt van ons kampement hun tenten heeft opgeslagen. Het is familie van een van onze begeleiders.

Bedoeïden
Hotel in Douz

Dag 6: Douz

We beginnen de dag met het brengen van een bezoek aan de markt in Douz. Er is ook een beestenmarkt waar geiten, schapen en zelfs een enkele kameel verhandeld worden.
De goederen die op de markt in Douz worden verkocht zijn zowel bestemd voor de toeristen, als voor de lokale bevolking

Markt in Douz
 

In Douz is tevens (nu nog) de enige plaats waar een soort Internet cafe is. Verwacht geen luxe Internet cafe: In een klein lokaaltje staan een aantal PC's, die hoofdzakelijk gebruikt worden om spelletjes te spelen. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om vanaf hier een e-mail te versturen naar het thuisfront.

Inmiddels zijn er op meerdere plekken in Tunesië internet cafe's

We verlaten Douz weer via een klein stukje woestijn, waar de chauffeurs ons even de mogelijkheden van de terreinwagens laten zien.

Vervolgens rijden we over de zoutvlakte Chott El Jerid naar Tozeur. Onderweg zien we diverse fata morgana's (luchtspiegelingen). Hierbij zie je bijvoorbeeld een rij bomen aan de horizon staan die helemaal niet op die plek staan. Ze lijken een eindje boven de grond te zweven, en verdwijnen zodra je door de knieën gaat. De lucht boven de zoutvlakte is zo heet dat de lichtstralen worden afgebogen, en je een eindje achter de horizon kunt kijken.

Het ziet er echter zo bedriegelijk echt uit dat ik me goed voor kan stellen dat je die kant op gaat als je om dreigt te komen van de dorst.

Ons hotel in Tozeur ligt vlak aan de oase. De oase bestaat uit dadelpalmen, met daartussen fruitbomen, zoals de granaatappel, sinaasappel.

De laatste dag

De laatste dag alweer. In principe hebben we de hele dag vrij om de doen wat we willen. In principe zouden we de hele dag in het plaatsje Tozeur door kunnen brengen, doch dat is ons iets teveel van het goede. We besluiten een bezoek te brengen aan de kloof bij Mides.

Het landschap is ook hier weer rotsachtig, toch doet het heel anders aan dan aan de oostkust, waar we begonnen met onze wandelingen. We mogen hier een uurtje door het rotsachtige landschap rondlopen. Een gedeelte van de groep besluit omhoog te klimmen, terwijl de rest afdaalt om door een soort drooggevallen rivierbedding te lopen.

Verlaten dorp bij Mides

's middags hebben we nog even gelegenheid een bezoek te brengen aan de oude stad met zijn smalle straatjes. Er is een klein museum in de oude stad, wat nog wel even de moeite waard is.

's avonds brengen we nog een bezoek aan de sprookjes van 1001 nacht. In een soort fraai verlicht efteling park worden de sprookjes van duizend-en-een nacht uitgebeeld.

De volgende dag vliegen we via Tunis weer terug naar Amsterdam