Zuid India

Zuid India heeft de reiziger veel te bieden, variërend van overvolle steden, tempels, strand, een zeer uitgebreide keuken een veel meer. Als je ook nog de 'Backwaters' van Kerala bezoekt met zijn wonderschone natuur, zul je een onvergetelijke vakantie hebben.

Ik heb december 2006 de reis gemaakt met Shoestring. Hieronder vind u mijn reisverlag.
Voor de liefhebbers, heb ik ook een video. Zie de video pagina.

Route

Reisverslag Zuid-India

Schiphol, 22 december

Je zou verwachten dat het 's ochtends om 05:00 enigszins rustig is op schiphol. Niets is echter minder waar. Er staan dikke rijen mensen voor de Lufthansa balie. Gelukkig ben ik zo vroeg dat ik mijn vliegtuig naar Frankfurt nog wel zal halen. Ik ontmoet hier ook enkele van mijn reisgenoten.
De vlucht naar Frankfurt is slechts een uurtje, doch de vlucht naar Chennai zal de volle 8 uur duren. Tegen middernacht lokale tijd landen we in Chennai, het vroegere Madras. Na de nodige formaliteiten kunnen we eindelijk naar ons hotel, het moderne, schone Vijay park.

Pondicherry, 23 december

's ochtends om 08:00 opstaan voor een soort pannenkoekjes met curry als ontbijt. Ze hebben in dit hotel overigens wel geroosterd witbrood, maar ja; we zijn nu eenmaal in India, dus nemen we ook Indiaas ontbijt. De thee wordt standaard met melk en suiker geserveerd, niet zo geweldig, dus daar moet ik de volgende keer even om denken.

Verbouw van rijst
Verbouw van rijst
 
Winning van zout
Winning van zout

Vandaag reizen we naar Pondicherry. Het verkeer is Chennai is nogal chaotisch. Links en rechts inhalen is vrij normaal en er wordt zoveel getoeterd dat mij de betekenis ervan even ontgaat. Als we Chennai verlaten maakt de halfafgebouwde stad langzaam plaats voor de groene kustlijn van Tamil Nadu. Het water is hier zoutig en dat maakt dat er niet veel wil groeien. Hoofdzakelijk rijst, suikerriet en palmbomen. Tijdens de tsunami van 2004 zijn hier zware vernielingen aangericht. Dat is te zien aan het feit dat veel van de palmbomen nog kleine boompjes zijn die duidelijk nog moeten groeien. Wat hier natuurlijk wel goed gaat is zout winnen. Met laat stroken land onderlopen en het water verdampen. Het natte zout wordt op het land verder te drogen gelegd.

In Pondicherry lopen we eerst een rondje langs de winkelstraten en over een soort groente- en bloemen markt. Bloemen worden veel gebruikt in kettingen en andere versierselen, meestal om een of andere God te eren. Ook komen we zo in aanraking met de eerste bedelaars. Probleem is dat het moeilijk is in te schatten of ze echt behoeftig zijn, of gewoon een makkelijke manier van inkomsten zoeken. Een rijstplanter verdient ongeveer 80 Rs per dag. Bedelaars kunnen dat ook wel bijeenhalen, zeker als ze ook nog een kind op de arm hebben. Dat zijn soms niet eens hun eigen kinderen, doch die huren ze. De kinderen zelf worden er soms eveneens op uitgestuurd om te bedelen.
Zelf houd ik het volgende criterium aan: Mensen met een gebrek (blind, missende lichaamsdelen, mismaakt) en duidelijk oude mensen krijgen geld, anderen niet.

's Avonds gaan we eten bij een van de Franse restaurants die het stadje rijk is. Een van de weinige kansen die we zullen krijgen om iets anders te eten dan typisch Indiaas.

24 December

Auroville is de door Aurobindo gestichte stad. Dit zou de ideale samenleving van de toekomst moeten worden. Toen de stad werd aangelegd is er aarde uit 121 landen bijeengebracht in een grote urn, een daad waarmee de eenheid van de mensheid wordt benadrukt. Na een rondje door het informatiecentrum met een (verplichte) introductievideo begeven we ons naar het auditorium in het centrum van de stad. Middenin is een grote goudkleurige koepel geplaats (de matrimandir) die dienst doet als meditatieruimte. In de koepel, waar we overigens niet in mogen, bevind zich een grote kristallen bol die wordt aangestraald door zonlicht. Na de dood van Aurobindo is de autoriteit overgegaan naar een franse volgelinge, genaamd "The Mother".
Koepel Auroville

Tanjore, 25, 26 december

Beeld Nandi
Beeld Nandi
 
Tempelterrein Gangaikondacholapuram
Tempelterrein Gangaikondacholapuram

De weg naar Tanjore is lang en hobbelig. Ik verbaas me nog steeds over de rijstijl van de Indiër. Het TV-programma "Blik op de weg" zou hier camera's tekort komen. Langs de weg wordt rijst en suikerriet verbouwd. Als ze rijst aan het oogsten zijn stoppen we even om te kijken. Het dorpje waar we stoppen heeft huizen gemaakt van palmbladeren. Er lopen de koeien en geiten los. Het geheel maakt geen rijke indruk, toch zien we ergens een kleuren TV staan. Die worden vaak geschonken door politieke partijen. Men maakt geen ongelukkige indruk. Digitale foto kamera's zijn een groot succes, omdat ze zichzelf terug kunnen zien.

We maken een stop bij de tempel van Gangaikondacholapuram. Hier staat buiten een gigantisch beeld van Nandi, de stier-God dat uit één stuk steen is gehouwen. Het is eigenlijk een heel tempelcomplex. Het tempelterrein wordt ook gebruikt om te picknicken. Buiten de tempel heeft een waterbuffel verkoeling gezocht in het water, bovendien is hij zo even die vervelende vliegen kwijt.

Tempel Gangaikondacholapuram
Tempel Gangaikondacholapuram
Detail pilaar Darasuram
Detail pilaar Darasuram

We bezoeken tevens het tempelcomplex van Darasuram met zijn gebouwen met rijk versierde zuilen. Eigenlijk is alles rijk versierd. We krijgen uitleg over de betekenis van diverse beelden, doch het valt niet mee alles te onthouden. Zo is er een beeld van een leeuw die een olifant aanvalt. Dit staat voor de overheersing van het hindoeïsme over het boeddhisme.

Deel van de tempels in Brihadeshwara

In Tanjore staat de tempel van Sri Brihadeshwara. De stenen van deze tempel zijn ongelofelijk mooi en rijk bewerkt. In vrijwel iedere steen is een God uitgehouwen. Als je ook nog bedenkt dat alle stenen van ver zijn aangevoerd raak je wel onder de indruk van de omvang van het project.
Het hele tempelcomplex is een oase van rust. Door de hoge muren dringt het constante verkeerslawaai dat je elders overal hoort niet door binnen het complex.

Muurschilderingen in Brihadeshwara
Muurschilderingen in Brihadeshwara

Bij een bronsgieterij krijgen we te zien hoe bronzen beelden gemaakt worden. Van een soort klei/olie mengsel, dat in een soort gum verandert als je het in water gooit wordt eerst met het de hand een beeld gemaakt. Dit beeld wordt gebakken zodat het uithard. Van klei wordt hiervan een mal gemaakt waar het brons in gegoten wordt. Na afkoeling slaat men de mal kapot, en houdt men het gegoten beeld over. Dit moet nu nog met vijltjes worden bijgewerkt en opgepoetst. Met chemicaliën kan men het brons oud laten lijken.

Oven van de bronsgieter
Oven van de bronsgieter
Bronsgieten
Bronsgieten

Even over het eten: Tot nu toe zijn we altijd gaan eten op "veilige" plaatsen, dat wil dus zeggen; waar men weet hoe men hygiënisch voedsel moet bereiden. Meestal zijn dit dus restaurants die op toeristen gericht zijn. We zijn dan gemiddeld 100 - 150 Rs kwijt voor een simpele maaltijd (2- 3 euro), tot 500 Rs (9 euro) voor een zeer uitgebreide. Vandaag besloten twee van onze groep om eens bij een lokale gelegenheid te eten. Ze hebben het gepresteerd om voor 15 Rs (0.25 euro) een "vegetable noodles" te eten. (dit lijkt op Chinese mie het groenten). Leven in India kan goedkoop zijn.

Ik had al vermeld dat ik thee met melk en veel suiker niet lekker vind. Bij het ontbijt heet water plus een theezakje bestellen gaat meestal niet. Ze snappen gewoon niet wat je bedoelt, maar als je "black thee" besteld gaat het ook goed. Je moet alleen de theezakjes snel uit de pot halen voordat het net zo donker als koffie is.

Trichy, 27 december

Op weg naar Trichy komen we langs een plek waar ritueel wordt gebaden, inclusief alle bijbehorende rituelen. Behalve het rituele wassen en onderdompelen kan men op de oevers ook terecht voor scheerbeurten, zegeningen door priesters en voorspellingen van de toekomst.

Toekomstvoorspeller
Toekomstvoorspeller
Rituele wasplaats
Rituele wasplaats

 

Eenmaal in Trichy valt de Srirangam tempel direct op, want hij steekt ver boven de stad uit, en is bovendien zeer veelkleurig. Ook qua omvang is het een van de grootste tempels. Na de buitenste muur lijkt het meer op een winkelstraat dan op een tempel. Pas na de 3e muur hoeven we onze schoenen uit te doen. Nu betreden we het heilige gedeelte.

Overal is het een drukte van belang. Bovendien heeft de tempel een beetje de structuur van een doolhof. Heel anders dan de serene rust die we gisteren in de tempel van Sri Brihadeshwara aantroffen. De tempel is gewijd aan de God Vishnu. Sterker: dit is de enige tempel waarin Vishnu een 5 koppige serpent berijdt, al moet ik eerlijk bekennen dat ik dat even gemist heb. Het beeld staat ergens in het allerheiligste gedeelte, en dat is niet toegankelijk voor niet-hindoes. Maar het beeld schijnt van een afstandje te zien zijn.

Srirangam tempel in Trichy
Srirangam tempel in Trichy
Srirangam tempel in Trichy
Srirangam tempel
Srirangam tempel in Trichy
Beelden van de aap-God
Srirangam tempel in Trichy
Srirangam tempel

Kodaikanal , 28-30 December

De lokale markt die we op weg naar kodaikanal tegenkomen is erg leuk te noemen Er wordt vee verhandeld, hoofdzakelijk schapen en geiten. Hierbij wordt de koopwaar aan een nauwkeurige inspectie onderworpen. Het is me niet helemaal duidelijk of de waterbuffels die er tussendoor lopen ook handelswaar zijn, dan wel dat ze gewoon aan het grazen zijn.

Verderop worden groenten, fruit, kruiden en huishoudelijke artikelen zoals kommen en vergieten verhandeld. De meeste groente en fruit is door de verkopers zelf verbouwd. Zij hebben weer andere zaken nodig, zodat een soort ruilhandel ontstaan.

Markt
Markt
Uienverkoopster
Uienverkoopster
 
Groenteverkoper
Groenteverkoper

De bus begint aan de lange klim naar Kodaikanal, dat op 2300 meter hoogte ligt. Het is in Kodaikanal een stuk kouder dan beneden in het dal. Overdag wordt het 21-25 °C, en 's nachts koelt het af tot 8 tot 15 graden.

Na in het hotel te zijn ingecheckt ga ik eerst een mini pizza eten bij de bakker vlak naast het hotel. Daarna huur ik een fiets om de omgeving te verkennen. Bij de eerste afdaling (het is nogal heuvelig) blijkt dat de remmen het niet goed doen. Ik rijd bijna twee mensen van de sokken die plotsklaps zonder te kijken oversteken. De fietsverhuurder weet het euvel te herstellen, waarna ik een rondje rond het meer kan maken. Halverwege merk ik dat het inderdaad kouder begint te worden. Alleen een shirtje is niet warm genoeg.

De volgende dag zijn er twee optionele wandelingen, één van 5 uur waarbij je twee uur bergafwaarts gaat gevolgd door twee uur bergopwaarts, en een wandeling van 9 uur, naar een oud dorpje dat volledig geïsoleerd van alle moderne transportmiddelen ligt.

Ik besluit om op eigen houtje wat rond te wandelen. Buiten de stadskern ligt een kerkje en de mariaman tempel. Dat wordt de richting waarin ik ga lopen. Al spoedig ga ik bergafwaarts waarbij ik een prachtig uitzicht heb op de huizen die tegen de hellingen zijn gebouwd. Het kerkje heb ik snel gevonden want het steekt duidelijk af tegen de omgeving. De weg erheen is heerlijk rustig, hier komt bijna geen verkeer. Ik word vrolijk gegroet door groepen schoolkinderen in uniform. Ze willen mijn naam weten en waar ik vandaan kom.

Meertje van Kodaikanal
Meertje van Kodaikanal

De Mariaman tempel kan ik niet vinden. Er zijn aanzienlijk meer wegen dan op mijn simpel kaartje staan aangegeven. Op een gegeven moment heb wel een idee heb in welke richting ik moet, doch die richting zal mij nog verder het dal in voeren. Ik besluit het op te geven, immers what goes down must go up, of zoiets. Ik zal niet de eerste zijn die na een lange afdaling tot de conclusie komt dat de weg omhoog zwaarder is dan gedacht.

Vrouwen staan de was te doen, en aan de lijn hangen lange rijen wasgoed. Het schijnt de was van de 'laundry service' van hotels te zijn. Voor haar woning staat een oud vrouwtje te strijken met een strijkijzer op kooltjes.

Stadje tegen de bergen
Stadje tegen de bergen

De weg omhoog blijkt inderdaad zwaarder dan gedacht. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden en ik heb binnen een uur een literfles water er doorheen gejaagd. Ik neem een voorbeeld aan de lokale bevolking die regelmatig een rustpauze nemen. Als ik weer wat meer in de bewoonde wereld kom zie ik een minibusje staan die als taxi dienst doet. Voor 60 Rs (ca 1 euro) brengt hij me weer helemaal naar de top, waar ons hotel is.

Ik kan nu aan de afdaling in een andere richting beginnen. Eerst maar eens bij het meertje kijken. Vanuit mijn ooghoek zie ik opeens een ijsvogeltje zitten, vlakbij op een elektriciteitsdraad. Een veelkleurig vogeltje dat hoge eisen stelt aan de kwaliteit van zijn leefomgeving. Als ik mijn fototoestel heb gepakt fladdert hij weg om (gelukkig) een klein eindje verder neer te strijken.

IJsvogeltje
IJsvogeltje

Hierna is het al weer bijna tijd voor een rondritje langs een aantal mooie uitzichtpunten, zoals green valley view (voorheen suicide point), the pillars rock en coaker's walk. Coaker's walk is een mooie wandeling. Rozario, onze gids, brengt ons een stukje en stuurt ons in de goede richting. Als we van het uitzicht genieten worden we aangesproken door een Indiase man, of zijn zoon met ons op de foto mag. Dat vinden wij best. Daar komt zijn vrouw hard aangelopen; zij wil ook. Ze geeft me een arm en gedrieën komen we op de foto. Dit is een fenomeen dat ik nog vaker zal tegenkomen: Mensen die met die rare blanken op de foto willen.

Als we doorlopen komen we bij de uitgang. Nu slaat de twijfel toe: Zou Rozario nu halverwege wachten, of teruglopen naar het begin. In het eerste geval moeten we dezelfde route teruglopen, anders kunnen we er hier uit en rechtstreeks naar het busje lopen. We besluiten te gokken op de tweede optie. Dat dit de foute is blijkt als we bij het busje aankomen: Geen Rozario. Die wacht natuurlijk halverwege. Geen nood: De chauffeur zal hem gaan halen. Terwijl we wachten haal ik een soort herdershond aan die toebehoort aan een van de standhouders. Als ik de hond weet uit te dagen tot een robbertje stoeien komen er allemaal Indiërs omheen staan kijken. Volgens mij zien ze niet vaak dat iemand zo'n duw en trekspelletje met een hond speelt. Daar komt Rozario uit de richting van de uitgang aangelopen. Geweldig, alleen nu is de chauffeur nog weg, op zoek naar Rozario. Als de chauffeur uiteindelijk ook terug is kunnen we verder.

Terug bij het hotel hebben we nog één ding te doen. Saskia heeft wat kinderkleding meegebracht, dat we naar een kindertehuis gaan brengen. De kinderen zijn blij ons te zien. Ze willen ons een handje geven en onze naam weten. Jongens en meisjes slapen apart, op een overvolle slaapkamer. De stapelbedden staan stijf tegen elkaar. Toch maken ze wel een gelukkige indruk. Ze krijgen scholing, voedsel en onderdak. Als ik zie hoe ze op ons reageren heb ik wel het idee dat ze wat genegenheid tekort komen.

Fabricage van stenen
Fabricage van stenen
 
De uitbak oven voor de stenen
De uitbak oven voor de stenen

De bus begint 's ochtends vroeg aan afdaling vanaf Kodaikanal. We moeten onderweg een paar maal stoppen om de remmen te laten afkoelen. Dat komt ons goed uit want er is genoeg te zien zoals uitzichtpunten en watervallen (met spelende apen). Eenmaal op weg naar Thekkaday zien we aan de kant van de weg vrouwen met de hand bakstenen maken. Klei wordt in vormen geplet. Na verwijdering van de vorm blijven vier bakstenen achter. Deze moeten eerst drogen in de zon, waarna ze worden gebakken in een houtoven.

Rietsuikerpers
Rietsuikerpers
 
Inkoken van het rietsuikersap
Inkoken van het rietsuikersap

Verderop wordt op kleine schaal suikerriet verwerkt tot rietsuiker. Dat is een kwestie van het sap er uit persen, inkoken, zuiveringszout toevoegen zodat alle verontreinigingen boven komen drijven, en blijven doorkoken tot het bijna vast is.

Bij een waterval staan vrouwen met de hand de was te doen. Een arbeidsintensief karwei, maar altijd nog beter dan bakstenen maken. Bij de aankomst in Thekkady geeft de gids nog een kleine spicetour. We zien hoe peper, kardemom, vanille en andere kruiden verbouwd worden, maar ook kokospalmen en rubberbomen.

Thekkady , 31 December

Thekkady is een klein dorpje met één hoofdstraat. Het heeft zijn bestaan voornamelijk te danken aan het feit dat het tegen het Periyar natuurgebied aan ligt, een bergachtig gebied met tropisch regenwoud. Vanmiddag zullen we hier een drie uur durende trekking door heen maken.

Deze ochtend maken we eerst een boottocht op het meer, waarbij hopelijk enig wild te zien is. Ik had mij iets voorgesteld van een tocht in kleine roeibootjes, doch als ik zie dat de schepen 50 tot 100 man kunnen bevatten is die illusie snel verbrijzeld. De kans enig wild van betekenis te zien is nihil aangezien iedereen door elkaar blijft kakelen. Bij elke mogelijke waarneming gaat het over in geschreeuw naar familieleden die aan de andere kant van de boot zitten. Volgens mij is dit zo ongeveer de beste manier om al het wild te benen te laten nemen. Het 'wild' blijft dan ook beperkt tot een paar vogels en een groepje otters.

Met de boot op het meer
Met de boot op het meer

De drie uur durende trekking is wat dat betreft een stuk relaxter. Een groepje mensen dat zwijgend of zacht pratend onder leiding van een gids door de bossen trekt. Er zitten best pittige stukken in, zoals een lang stuk bergopwaarts. We hebben als het goed is geen last van bloedzuigers, al zien we bij enkele plassen er toch een paar. Een van onze groep is zelfs "gebeten" door een. Het wild blijft beperkt tot enkele apen en een grazende waterbuffel. Wel vinden we olifantenpoep en een spoor van een tijger.

Op een vlot op weg naar de trekking
Op een vlot op weg naar de trekking

Omdat het vanavond oudejaarsavond is, is er bij het hotel een speciale avond georganiseerd met lopend buffet, life muziek en dans. Erg mooi allemaal. Hier op 1000m hoogte wordt het 's avonds laat trouwens redelijk koud rond deze tijd van het jaar. Oud en nieuw vieren gaat niet echt anders hier. Vlak voor de jaarwisseling begint iedereen te dansen. Er wordt wat knalvuurwerk afgestoken en iedereen feliciteert elkaar. Siervuurwerk wordt volgens mij alleen door ons Hollanders afgestoken. De meegebrachte sterretjes zijn een groot succes.

De avond krijgt nog een raar staartje. Als ik al naar mijn kamer ben gegaan hoor ik buiten opeens opgewonden geschreeuw, duidelijk ruzie. Ik zie jonge Indiërs met ijzeren staven lopen en schreeuwen. Het hotelpersoneel lijkt ze uit het hotel te willen houden. Even denk ik dat dit een hetze tegen ons blanken is. Misschien houden ze ons mede verantwoordelijk voor de ophanging van Sadam Hoessein een paar dagen geleden? Later hoor ik dat het waarschijnlijk is begonnen met een opgelaaide onenigheid, waarbij een flirt tussen een meisje van onze groep en een Indiër, ons vermeende alcohol gebruik en andere misverstanden allemaal een rol hebben gespeeld. Hoe dan ook: Rozario, onze reisbegeleider heeft een steen tegen zijn hoofd gekregen, en is daarbij knock-out gegaan.

Lees verder bij Cochin